دوست

دوست ... این واژه ی حیرت انگیز ... .

در عین بودن نیست .... .

مث یه حباب .... . زود میترکه ، بخاطر اینک آدما خودشونو میخوان .... .

یه دوست صمیمی چندین و چند ساله ی خیلی کهنه ی ده دوازده ساله ک رفتارش تو ذهنم یه چیزی شبیه صدای مداد کنته ست و دائم خیلی خصمانه و بدون درک قضاوت میکنه .

یه دوست صمیمی که بخاطر احمقیش صمیمیتمو ازم گرفت و بهش اینو گفتم .

یه نفر که دوسش دارم ولی با وجود حضورش انگار نیست . مثل یه دفتره ... . گند زدم به رابطه م باهاش ... .

یه دوست که دوستم داره و تا قبل از اینک از تنهایی درآد همش باهام بود .

یه دوست که نسبت بهش سراسر تردیدم .

یکی که شک ندارم اگ باهام راحته بخاطر خودشه و علاقه ای که به من داره .

و خیلی هااا

که حذف شدن برای همیشه ... .

در استانه ی حذف خودم هستم ... . از همه ی روابطم ... .

کاش من یک گیوتین بودم ... .

بیشتر از آنچه که به نظر میرسه تنهام و این تنهایی رو هیچ کس جز خودم نمیفهمه و درک نمیکنه و دوست نداره .... .

حس میکنم تو یه بیابونم که دور تا دورم یک عالمه درخت خشک و بلنددد قد علم کردن ... . نفسمو میگیرن ... . ولی میگن ما هستیم ... .

هیچکس نیست.

فقط منم . .. . میون این همه ما ...

عدم حضور...