عدم حضور

در جایی ، منتهاي دنیا به زانو افتاده ام... خسته م. خیلی خسته .. کاش میشد حتی یکی دو ثانیه دلم آروم میشد. .. اندازه همون دو ثانیه امنیت داشتم .. قد همون دو ثانیه اعتماد داشتم. . . دو ثانیه نميترسيدم ... . دو ثانیه وحشت نمی کردم از وجودی به نام من. . فقط همین دو ثانیه . ....

(خودمردگی)رفتم جلو آینه .... . موهام پریشون دورم ریخته بود ...زیر چشمام قد یه بند انگشت گود رفته بود و احساس میکردم وسط سرم مثل کاسه خالی شده و یه چپه سوزن توشه ...رژ قرمز آلبالوییم رو برداشتم و با فشار رو لبم کشیدم ...وحشیانه و با چشمانی دریده به خودم نگاه کردم ... . دوباره کشیدم ... . لبم مثل خون قرمز شده بود ... . کلافه شدم با پشت دستم پخشش کردم و پرتش کردم اونور اتاق ... نشستم پشت میزم .... رنگ مشکی رو ریختم رو پالت ... با یکم سفید .... . قلم مو رو برداشتمو هی هم زدم ... هی هم زدم .... . چشام نمیدید ... . ینی میدید ولی ...نمیدونم ... .سرمو اوردم جلو که بهتر ببینم ... .درست نزدیک پالت .......