کاش

به جایگاهی رسیده ام که حقیقتا راحت می توانم بگویم : مذهب نه ! همین مذهبی نما های مضخرف که خودشان را پیرو خدا و پیغمبر می دانند باعث و بانی همه ی ماجرا اند .

حالم از خودشان و شاید خدایشان به هم میخورد !

ماه رمضان

ماهی که در آن من درون پیله ای شیشه مانند زندگی میکردم و احساساتم بیانگر ارادت و عشق عمیقی بود که به پروردگارم داشتم . هیچ وقت فراموش نمیکنم لحظه ای را که در نیمه های شب دست هایم را تا انتها به آسمان گشوده و چشم هایم را بسته بودم و با تمام وجودم احساس میکردم کسی در آن سوی پرده دست هایم را در آغوش فشرده و نوازش می کند ...

بالاترین احساس آرامشی بود که داشتم ..حسی که میتوانم بگویم هیچ چیزی خدشه دارش نمیکرد حتی ترس از دست دادن، چرا که من مطمئن بودم آن را از دست نمی دهم .

آن را از دست نداده ام .

اما دلم خون است .

از زنان و مردانی که پیروان راه شیطانند و نقاب خداپرستی به چهره ی خود آراسته اند . به آنان که حق زندگی کردن را از هر کسی غیر خودشان بی رحمانه می دزدند و با هر اندیشه ای به جز اندیشه ی حقیقتا پوسیده ی خودشان در نزاعند .

کاش میشد می آموختیم هر فکر و هر انسانی در جایگاه خودش محترم است و شناختن و گوش فرا دادن به آن عقیده چقدر می تواند شیرین و دلپذیر باشد و در ضمن بشدت می تواند در راه تکامل اندیشه ی خویش یاریمان سازد .

کاش مادرم به من نزدیک تر بود . کاش کاری نمی کرد که این چنین تنفر پیدا کنم و هر لحظه دور تر شوم از آن چه که شاید نمیخواهم .

کاش نمیگذاشت خودم و هنرم را سانسور نمایم .

کاش مجبورم نمی کرد آثارم را قایم کنم .

کاش ... کاش ....

عدم حضور...